27 წლის ასაკში დაწყებული ჟურნალისტური გზა და ახალგაზრდა გეოლოგის აღმოჩენა

"ბიზნესკურიერის" შემქმნელსა და წარმატებულ ჟურნალისტს - აკაკი გოგიჩაიშვილს ჟურნალისტური საქმიანობა არც ისე ადრე - 27 წლის ასაკში დაუწყია. წარმატებას საკმაოდ მალე მიაღწია და სხვადასხვა დროს კარგი ტელეგადაცემებიც შემოგვთავაზა. პროფესიით გეოლოგს ამ სფეროშიც საინტერესო გზა გაუვლია და რომ გაეგრძელებინა, შესაძლოა, ახალი საბადოებიც აღმოეჩინა...

ინტერვიუს ჩასაწერად, ტელესტუდიაში ვეწვიეთ. "ბიზნესკურიერის" შემქმნელთა გუნდში ისეთი ხალისიანი განწყობილება სუფევს, შენობის მე-14 სართულზე ყოფნით გამოწვეული სიმაღლის შიში იოლად დავძლიე.

- ჩემი კარიერის ფორმირება კომუნისტების მმართველობის პერიოდს დაემთხვა და ამან მნიშვნელოვანი დაღი დაასვა. სკოლა რომ დავამთავრე, მშენებლობაზე წავედი სამუშაოდ, რადგან უმაღლესში, გეოლოგიურზე ვაპირებდი სწავლის გაგრძელებას. მშენებლობაც და გეოლოგობაც ფიზიკურ შრომას მოითხოვს და მამა მეუბნებოდა, გამოგადგებაო. მომდევნო წელს გეოლოგიურზე ჩავაბარე. შემდეგ 2 წელი საბჭოთა ჯარში ვიმსახურე. მერე უნივერსიტეტი დავამთავრე და მუშაობა დავიწყე. დამწყები გეოლოგისთვის ძალიან კარგი სტარტი მქონდა - უნივერსიტეტშიც და კვლევით ინსტიტუტშიც ვმუშაობდი. ასპირანტურაც დავამთავრე. მაგრამ ერთ დღეს, პრაქტიკული საქმიანობისას მივხვდი, რომ ეს ის არ იყო, რაც ცხოვრებაში მინდოდა და მხიბლავდა.

- როდის დაიწყეთ ჟურნალისტად მუშაობა?

- გაზეთში წავაწყდი განცხადებას, რომ იხსნებოდა რადიო "საქართველოს ხმა" და სამუშაოდ ნიჭიერ ახალგაზრდებს იწვევდა, მიუხედავად იმისა, ჰქონდათ თუ არა მათ ჟურნალისტური განათლება. მე და ჩემი მეგობარი (რომელიც ასევე დარჩა ჟურნალისტიკაში) მივედით და მიგვიღეს. ასე შევცვალე ცხოვრება 27 წლის ასაკში და ჟურნალისტობა დავიწყე. რადიოს შემდეგ იყო საინფორმაციო სააგენტო და გაზეთი.

- რადიოში რას აკეთებდით?

- ნიუსებზე დავრბოდით ჟურნალისტები. შემდეგ 3 წელი გაზეთ "რეზონანსში" პოლიტიკაზე ვწერდი. ბოლო წელი მთავარი რედაქტორის მოადგილეც ვიყავი. შემდეგ მივხვდი, რომ თეორიული ცოდნაც საჭირო იყო, - რაღაც შეცდომებს ვუშვებდი - და კონკურსზე გავედი, საიდანაც სასწავლებლად ამერიკაში გზავნიდნენ. სტიპენდია მოვიპოვე და გავემგზავრე. კურსი 2-წლიანიც იყო და 1-წლიანიც. რადგან მანამდეც ბევრი დრო დავკარგე, ვჩქარობდი, მალე მიმეღო განათლება ამ სფეროში და 1-წლიანი ავირჩიე. ეს მგონი, 1994-95 წლებში ხდებოდა. მაშინ პრესა იყო წამყვანი, ტელევიზიებში თითქმის არაფერი ხდებოდა.

- როგორი იყო ამერიკა თქვენს წარმოსახვაში და როგორი აღმოჩნდა?

- ჩვენ ის თაობა ვართ, რომელსაც ინფორმაციაზე დიდად არ მიუწვდებოდა ხელი. ინტერნეტიც უცხო ხილი იყო ჩვენთვის. ამერიკა ჩემს წარმოდგენაში მთლიანად ტაიმს-სკვერის მსგავსი იყო: მაღალსართულიანი სახლები, ყველაფერი განათებულია და ა.შ. საუნივერსიტეტო ქალაქები კი ძირითადად, მიყრუებულ ადგილებშია - რათა სტუდენტებმა ნაკლებად იფიქრონ გართობაზე... როცა თვითმფრინავი ფაქტობრივად, ტრიალ მინდორზე დაეშვა, სადაც არც სახლი იყო, არც არაფერი, გამიკვირდა, - სად მოვხვდი-მეთქი?..

თავიდან იყო რაღაც შოკის მომგვრელი სიტუაციებიც, თუნდაც კულტურის თვალსაზრისით: ის, რომ ქალს არ შეიძლება, კომპლიმენტი უთხრა, ადგილი დაუთმო, კარი გაუღო და ა.შ., რადგან ამას "ცუდად გაიგებენ"... ვერ შევეჩვიე იქაურობას, თორემ დარჩენის საშუალებაც მქონდა და მუშაობისაც, მაგრამ არც მიფიქრია ამაზე. სხვა მხრივ, პროფესიული თვალსაზრისით, იქ ყოფნამ ბევრი რამ მომცა, განსაკუთრებით, პრაქტიკამ, რომელმაც გამოცდილება შემძინა: საშუალება მქონდა, სტაჟირება გამევლო ჟურნალისტურ საგამოძიებო ორგანიზაციაში. ჩემი ცოდნის 90% იმ პერიოდში შევიძინე.

- არაერთხელ მოგიყოლიათ, მაგრამ მაინც გავიხსენოთ თქვენი და ნინო ხაჟომიას გაცნობის ამბავი...

- მაშინ უკვე "კურიერში" ვმუშაობდი. ინგლისურს კარგად ვფლობდი და ძირითადად, უცხოური ამბების გაშუქება მევალებოდა. ვაშინგტონში ეუთოს სამიტი იმართებოდა. ნინო ჩვენი ოპერატორის ახლობელი აღმოჩნდა და იქ გავიცანი. როცა გავიგე, ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი ჰქონდა დამთავრებული და იქაც სწავლობდა, ცხადია, ვუთხარი - როცა დაბრუნდებოდა, სამუშაოდ ჩემთან მოსულიყო. ასე მოხდა ჩვენი დაკავშირება და დაოჯახება.

- ამერიკიდან დაბრუნების შემდეგ სად დაიწყეთ მუშაობა?

- როცა ამერიკიდან დავბრუნდი, "ბაზარზე" უკვე "რუსთავი 2" იყო მომძლავრებული, პოპულარული და მივხვდი, რომ ტელევიზია მაინტერესებდა, რადგან უფრო ფართო აუდიტორიაზე გადის. დავრეკე და პირდაპირ დირექტორთან დალაპარაკება ვითხოვე. მოვუყევი ჩემი გამოცდილების შესახებ და ვუთხარი, რომ ტელევიზიაში მინდოდა მუშაობა. გადაცემაზე მქონდა პრეტენზია, მაგრამ, - რადგან სატელევიზიო გამოცდილება არ გაქვს, "კურიერში" დაიწყე მუშაობაო, - მითხრა. 2 წელი ვიმუშავე. მერე "60 წუთი" გავაკეთე. ეს ის სფერო იყო, რომელშიც ამერიკაში სწავლის პერიოდში გავიარე პრაქტიკა და იქიდან დაბრუნებისას სწორედ ამგვარი იდეის განხორციელებას ვაპირებდი: ვფიქრობდი, რომ საინტერესო იქნებოდა, აქ საგამოძიებო ჟურნალისტიკის განვითარება. მერე ისევ წავედი ამერიკაში, საგრანტო პროგრამით და წელიწად-ნახევარი სტენფორდში დავყავი. იქიდან ბიზნესპროექტით დავბრუნდი და "ბიზნესკურიერი" წამოვიწყეთ.

- საინტერესოა, სკოლის პერიოდში თუ ფიქრობდით ჟურნალისტობაზე?

- ჟურნალისტობა ყოველთვის მინდოდა. კარგად ვწერდი და ვხედავდი, რომ ეს სიამოვნებას მანიჭებდა. მაგრამ იმ პერიოდში ისეთი სიტუაცია იყო, რომ მიაჩნდათ, - თუ ვინმე არ გყავდა ამა თუ იმ სფეროში, სამუშაოს ვერ იშოვიდი და მცდელობასაც აზრი არ ჰქონდა. მამაჩემი თანამდებობაზე არ იყო, მაგრამ გეოლოგიაში სიტუაციას იცნობდა და ნაცნობებიც ჰყავდა. მთავარი არგუმენტი კი ის იყო, რომ გეოლოგიური წიგნების დიდი ბიბლიოთეკა გვქონდა და, - ხომ არ გადავყრიო! - მეუბნებოდა ხოლმე...

ბოლომდე ჩამოყალიბებულიც არ ვიყავი და დავთანხმდი, მაგრამ არ ვნანობ - კარგი და გამოსადეგი ცოდნა მივიღე ამ სფეროში. უმაღლეს მათემატიკას, ფიზიკას, ქიმიას ვსწავლობდით; ჟურნალისტს მაინც უწევს ამ სფეროებთან შეხება და ჩემი პირველი პროფესიის წყალობით, იმაზე მეტი ვიცი, ვიდრე სხვამ.

- რაიმე სამეცნიერო ნაშრომიც ხომ არ გაქვთ გეოლოგიაში?

- დისერტაციაზე ვმუშაობდი და რაღაც საკონფერენციო თემებიც მქონდა. ოქროზე ვმუშაობდი. კავკასიის მინერალური ნედლეულის ინსტიტუტში ვიყავი მივლინებული, მერე ჩრდილოეთ ოსეთში გვქონდა სამუშაოები. ვაჟა ბუაძე იყო ინსტიტუტის დირექტორი და მასთან ერთად, იქ სპილენძის საბადო აღმოვაჩინეთ, ოქროს აღმოჩენის პერსპექტივით. საინტერესო იყო, უბრალოდ, ჩემთვის, თვით გეოლოგიური ცხოვრების სტილი აღმოჩნდა ნაკლებმიმზიდველი.

- ბევრი გადაცემა გაქვთ გაკეთებული; თქვენთვის ყველაზე გამორჩეული და დასამახსოვრებელი რომელი იყო?

- "60 წუთის" პერიოდზე თუ ვისაუბრებთ, გეტყვით - ყველაზე სანიმუშო იყო, როდესაც შევძელით, ფარული კამერით გადაგვეღო ნარკომანიასთან ბრძოლის სამსახურის უფროსი, შს მინისტრის მოადგილე საკუთარ კაბინეტში როგორ ახარისხებდა ჰეროინს და თავის აგენტს აძლევდა, რომ მას სხვისთვის ჩაედო, რათა დაეჭირათ და შემდეგ გათავისუფლებისთვის ფული გამოეძალათ. ვფიქრობ, ძალიან წარმატებული იყო ეს პროექტი მთლინად.

- რაში მდგომარეობს წარმატების თქვენეული ხედვა? რა ეხმარება ადამიანს მის მიღწევაში?

- პირველ რიგში, წარმატება ისაა, თუ მაყურებელი გიყურებს და გისმენს, ამის მისაღწევად კი ძალიან გულახდილი უნდა იყო. ზოგს ჰგონია, რაღაცას არ იტყვის, რაღაცას დამალავს, საკუთარი პროფესიული სტანდარტების შესაბამისად და ამას ვერავინ შენიშნავს. სინამდვილეში, ეს არავის გამოეპარება და აუცილებლად აისახება მისდამი დამოკიდებულებაზე. ერთხელ თუ გადაგიბრუნდა ფეხი, საწყის პოზიციაზე დაბრუნება რთულია. ამდენად, ვცდილობ, ყოველთვის გულახდილი ვიყო, შეცდომები შეიძლება მოგვივიდეს, ადამიანები ვართ, მაგრამ უნდა ვაღიაროთ.

- რამდენად რთულია, ყოველდღიურად აკეთო გადაცემა ეკონომიკასა და ბიზნესზე ისეთ ქვეყანაში, როგორიც საქართველოა, რომელიც დიდად არ გამოირჩევა ეკონომიკური წინსვლით?

- ურთულესია, განსაკუთრებით, ამ კრიზისულ სიტუაციაში. უკვე მეოთხე წელია, ეს გადაცემა არსებობს და თავიდან ძირითადი პრობლემა - კომპანიებთან ურთიერთობა იყო. მათი მხრიდან დიდ წინააღმდეგობებს ვაწყდებოდით: საგადასახადო ხომ არ ხართ? ვინ ხართ? რა გინდათო? - ეკითხებოდნენ. დაახლოებით 1 წელი დასჭირდა იმას, რომ შექმნილიყო სერიოზული ბაზა იმ კომპანიებისა, რომლებიც ჩვენთან სისტემატურად ითანამშრომლებდნენ და საშუალება გვქონოდა, თავისუფლად გვეკეთებინა გადაცემა. როცა უკვე ცოტა გაგვეხსნა ხელ-ფეხი, მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისი დაიწყო და ეს ჩვენი ბაზა, ერთი მხრივ, გაიცხრილა, მეორე მხრივ, აღარც სიახლეები იყო, რადგან ბიზნესი არ ვითარდებოდა. ვერ გეტყვით, რომ ახლა მნიშვნელოვნად შეიცვალა რამე, მით უმეტეს, ზაფხულის პერიოდში ჭირს მუშაობა, მაგრამ ვფიქრობ, მაინც საჭიროა.

- როდესაც "იმედის" ეთერშიც გამოჩნდა მსგავსი ტიპის გადაცემა, თავიდან რამდენად უწევდა კონკურენციას "ბიზნესკურიერს"? რომელი იყო მეტად რეიტინგული?

- ჩვენ რეიტინგით ვჯობნიდით და ესეც იყო მიზეზი, რომლის გამოც, შემდეგ იმ გადაცემაში მიმიწვიეს და დაახლოებით 1 წლის განმავლობაში ორივე გადაცემა მიმყავდა. სამწუხაროდ, მერე დაიხურა.

- თქვენი უახლოესი გეგმები გაგვიმხილეთ: რაიმე სიახლეს ხომ არ ჰპირდებით მაყურებელს?

- ჩემი სამომავლო გეგმები უკავშირდება ისევ იმას, რასაც ვაკეთებ, რადგან ჯერ საბოლოო სიტყვა არ მითქვამს, ყველაფერი წინ გვაქვს და კიდევ უკეთესი გადაცემის გაკეთება შეგვიძლია. როდესაც დავინახავ, რომ ამ კუთხით ჩემი რესურსები ამოიწურა და აღარაა საინტერესო, ცხადია, სხვა რამით დავინტერესდები, თუ მანამდე პენსიამ არ მომიწია (იცინის).

- ზაფხულში დასასვენებლად წასვლას არ აპირებთ?

- წელს ვერსად მივდივართ, რადგან ბინა გავყიდეთ, სახლს ვაშენებთ და გვინდა, ეს დრო მის დასრულებას მოვახმაროთ, ზაფხულშივე მოესწროს და როცა სამსახურში დავბრუნდებით, მშენებლობა დამთავრებული იყოს.

თამთა დადეშელი

ჟურნალი ”გზა”

(გამოდის ხუთშაბათობით)