11 წლის ქართველი ალექსის მკვლელობის ამბავი, რომელმაც საბერძნეთი შეძრა: 20 წლის შემდეგაც არ არსებობს მოზარდის ცხედარი - "დამნაშავე ბავშვების აღიარება შოკისმომგვრელია"

საბერძნეთის პატარა ქალაქ ვერიაში, სადაც სიმშვიდე და ტრადიციული ცხოვრების წესი წესად იყო ქცეული, 2006 წლის 3 თებერვალს ისეთი რამ მოხდა, რამაც მთელი ქვეყანა შეძრა.11 წლის ალექს მესხიშვილის გაუჩინარება არ ყოფილა უბრალო უბედური შემთხვევა. ეს იყო საქმე, რომელმაც გამოააშკარავა ბავშვური სისასტიკე, უფროსების გულგრილობა და სისტემის უძლურება - საქმე, სადაც 20 წლის შემდეგაც კი არ არსებობს ცხედარი, არ არსებობს საფლავი და მხოლოდ კითხვებია დარჩენილი.

საბედისწერო პარასკევი: ქრონოლოგია გაუჩინარებამდე

2006 წლის 3 თებერვალი, პარასკევი. საღამოს 7-დან 8 საათამდე პერიოდი. 11 წლის ალექსმა, რომელიც წარმოშობით საქართველოდან იყო და დედასთან, ნათელასთან ერთად საბერძნეთში ცხოვრობდა, კალათბურთის ვარჯიში დაასრულა. მისი მარშრუტი ნაცნობი იყო: სპორტული დარბაზიდან მამინაცვლის სამუშაო ადგილისკენ, "ელიას-ანოქსის" რაიონში, სადაც მცირე ხნით უნდა შეევლო, შემდეგ კი ხატვის გაკვეთილზე წასულიყო.

ალექსი მშვიდი, ნიჭიერი და დისციპლინირებული ბავშვი იყო. როდესაც დათქმულ დროს სახლში არ გამოჩნდა, დედამ მაშინვე იგრძნო, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო. თუმცა, იმ ღამეს პოლიციამ განგაში არ ატეხა. სამართალდამცავებმა ჩათვალეს, რომ ბავშვი "გაიპარა" ან მამამისმა საქართველოში წაიყვანა. სანამ ძვირფასი დრო იკარგებოდა, ქალაქში საშინელი ჭორები გავრცელდა: ამბობდნენ, რომ ალექსი ორგანოებით მოვაჭრეებმა გაიტაცეს, ზოგი კი დედას, ნათელას, სრულიად უსაფუძვლოდ სდებდა ბრალს საეჭვო კავშირებში.

"სასტიკი ხუთეული" და პირველი აღიარება

გარდატეხა საქმეში მხოლოდ რამდენიმე თვის შემდეგ მოხდა, როდესაც ცნობილმა ბერძენმა გამომძიებელმა ჟურნალისტმა, ანგელიკი ნიკოლულიმ, თავის გადაცემაში "შუქი გვირაბში" დაიწყო საქმის დეტალური განხილვა. ჟურნალისტმა მიაგნო მოზარდების ჯგუფს, რომელთაც ვერიაში "სასტიკებს" ეძახდნენ.

ჯგუფში ხუთი ბავშვი შედიოდა (11-დან 13 წლამდე): ორი ბერძენი ძმა, ერთი ალბანელი, ერთი ჩრდილოეთ ეპირელი და ერთი რუმინელი. ერთ-ერთი მათგანის, ჩრდილოეთ ეპირელი ა.ზ.-ს აღიარებამ შოკში ჩააგდო საბერძნეთი. მან დეტალურად აღწერა "ნადირობა" ალექსზე.

"დაღამებული იყო. სკამებზე ვისხედით და ვეწეოდით. დავინახეთ ალექსი, რომელიც ვარჯიშიდან მოდიოდა. სიტყვიერი შელაპარაკება მოგვივიდა და გამოვეკიდეთ. ხუთნი ვიყავით, ის მარტო. მერიის შენობასთან გზა გადავუჭერით. ს.ე.-მ მისი ცემა დაიწყო, სხვებიც მივცვივდით. ალექსი გაქცევას ცდილობდა, ყვიროდა. სწორედ მაშინ ე.ხ.-მ ფეხი დაუდო. ალექსი კიბეზე დაგორდა და თავი საფეხურს დაარტყა. სისხლი წამოუვიდა და გაითიშა. ერთ-ერთმა ჩვენგანმა გულზე ყური დაადო და თქვა: აღარ სუნთქავს, მოკვდაო."

საიდუმლო ტრანსპორტირება: ცხედარი სამშენებლო ურემში

რაც მკვლელობის შემდეგ მოხდა, უფრო მეტად ჰგავს საშინელებათა ფილმს, ვიდრე ბავშვების საქციელს. ჩვენების მიხედვით, მათ ალექსის ცხედარი ჯერ მიტოვებულ სახლში დამალეს. ორი დღის შემდეგ, კვირა საღამოს, ჯგუფი კვლავ შეიკრიბა. ერთ-ერთმა ბერძენმა ძმამ სახლიდან სამშენებლო ურემი გამოიტანა.

მათ ალექსის ცხედარს საბანი გადააფარეს, ურიკაში ჩასვეს და ვერიის ცენტრალური ქუჩების გავლით, "კირიოტისას" ვიწრო შესახვევებით, ორლოგიუს მოედნამდე მიიტანეს. ხუთი ბავშვი მიაგორებდა ურიკას, რომელშიც მათი თანატოლის ცხედარი იდო და ქალაქში ეჭვი არავის აუღია. მათ განაცხადეს, რომ ცხედარი მდინარე ბარბუტაში გადააგდეს.

პოლიციამ მდინარის კალაპოტი არაერთხელ გაჩხრიკა, გამოიყენეს მყვინთავები და სპეციალურად გაწვრთნილი ძაღლები, თუმცა ვერაფერი იპოვეს. სწორედ აქ გაჩნდა ეჭვი: ბავშვები სიმართლეს ბოლომდე არ ამბობდნენ.

"ჩაშენებული" ცხედარი? - ახალი მოწმე და უფროსების კვალი

წლების შემდეგ გაჩნდა ვერსია, რომ ცხედარი მდინარეში კი არ გადააგდეს, არამედ სადმე სამშენებლო ობიექტზე დამალეს. ცნობილი კრიმინალური რეპორტიორი პანოს სობოლოსი თავის წიგნში წერს, რომ შეუძლებელია ბავშვებს დამოუკიდებლად მოეხერხებინათ კვალის ასე სრულყოფილად გაქრობა.

ჩნდება "უფროსების კვალი". არსებობს მოწმე, ქალი, რომელიც იხსენებს, რომ გაუჩინარების მომდევნო დილას, ბარბუტასთან ახლოს მდებარე სამშენებლო მოედანზე ორმა მუშამ იქ მისულ ადამიანებს გზა გადაუღობა და უხეშად გააძევა, თითქოს რაღაცას მალავდნენ. ვარაუდობენ, რომ ბავშვებმა დახმარებისთვის ნაცნობ უფროსებს მიმართეს, მათ კი, იმისთვის, რომ ბავშვები ციხეს გადაერჩინათ (და თავადაც არ გახვეულიყვნენ შარში), ალექსის ცხედარი მშენებარე შენობის საძირკველში დამარხეს ან კედელში "ჩააშენეს". ამით აიხსნება ის ფაქტი, რომ 20 წლის განმავლობაში ვერცერთი ბიოლოგიური კვალი ვერ იქნა ნაპოვნი.

სამართლებრივი ვერდიქტი და დაუსრულებელი გლოვა

ბერძნული კანონმდებლობით, მკვლელობის მომენტში დამნაშავეები იმდენად პატარები იყვნენ, რომ მათ სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობა არ დაეკისრათ. მათ მხოლოდ "აღმზრდელობითი ზომები" შეეფარდათ და დღეს ხუთივე მათგანი თავისუფალია, ზოგიერთი მათგანი საბერძნეთიდანაც კი წავიდა.

მშობლების პასუხისმგებლობა მინიმალური აღმოჩნდა: მათ მხოლოდ 12-თვიანი პირობითი სასჯელი მიეცათ გაუფრთხილებლობისთვის. მხოლოდ 2014 წელს ვერიის სასამართლომ ალექსის დედას, ნათელას, 150 000 ევროს კომპენსაცია მიაკუთვნა, მაგრამ როგორც თავად ამბობს, ეს ფული მისთვის არაფერია.

"მე არ ვეძებ დამნაშავეებს დასასჯელად, მე ჩემი შვილის ძვლებს ვეძებ. ჩემი ერთადერთი სურვილია, მქონდეს ადგილი, სადაც მივალ, სანთელს ავუნთებ და მასთან ვიტირებ," - ამბობს ნათელა მესხიშვილი. ის დღემდე ვერიაში ცხოვრობს და ყოველდღე იმ ქუჩებს გადის, სადაც მისი შვილი ბოლოჯერ ცოცხალი ნახეს.

რატომ შევიდა ალექსის საქმე ჩიხში?

20 წლის შემდეგ ალექს მესხიშვილის საქმე ისევ პასუხგაუცემელ კითხვად რჩება. მიუხედავად იმისა, რომ დამნაშავეებმა მკვლელობისა და ცხედრის ტრანსპორტირების დეტალები აღწერეს, გამოძიებამ ვერცერთი ნივთიერი მტკიცებულება ვერ მოიპოვა. ცხედრის არარსებობამ საქმე სამართლებრივ ჩიხში შეიყვანა, რამაც საბოლოოდ დამნაშავეებს სასჯელისგან თავის არიდების საშუალება მისცა.

ამ ტრაგედიამ აჩვენა ბერძნული მართლმსაჯულების სისტემის უძლურება არასრულწლოვანთა დანაშაულის წინაშე. ხუთი მოზარდი, რომლებმაც ჯერ ფიზიკურად გაუსწორდნენ თანატოლს, შემდეგ კი მისი კვალის გაქრობაზე იზრუნეს, დღეს თავისუფალია. მათ მიმართ მხოლოდ სიმბოლური „აღმზრდელობითი ზომები“ გატარდა, რაც შვილმკვდარი დედისთვის და საზოგადოებისთვის სამართლიანობის აღდგენას არ ნიშნავს.

გამოძიების მთავარ კითხვად კვლავ ცხედრის ადგილსამყოფელი რჩება. ვერსია, რომ ბავშვებს დახმარება უფროსებმა გაუწიეს, ყველაზე ლოგიკურად ჟღერს, თუმცა ამის დამტკიცება ვერ მოხერხდა. სანამ ვერიაში ვინმე არ გადაწყვეტს ამ დუმილის დარღვევას, ალექსის საქმე კვლავ დარჩება ყველაზე იდუმალ და სასტიკ დანაშაულად, რომელმაც ორი ქვეყანა შეძრა.

ნათელა მესხიშვილისთვის კი ბრძოლა არ დასრულებულა. ის დღემდე იმედოვნებს, რომ ოდესმე მაინც გაიგებს სიმართლეს და შეძლებს შვილის ნეშტი მშობლიურ მიწას მიაბაროს.