"დედა ვიპოვე!“ - 22 წლის კვიპროსელი ბიჭის მიერ ბიოლოგიური მშობლების 5-წლიანი ძიება საქართველოში სასწაულით დასრულდა: რა ხდება ცნობილი?

ქართული სამშობიაროების სკანდალური წარსული, გაყიდული ბავშვები და ათწლეულების განმავლობაში ნაგროვები ტკივილი - ეს ის მახინჯი რეალობაა, რომლის მსხვერპლიც 22 წლის კვიპროსელი სტუდენტი, პანაგიოტის სორუკლეც გახდა. ორი დღის წინ, ხუთწლიანი რთული და ემოციური ძიების შემდეგ, მან საკუთარი ბიოლოგიური მშობლები იპოვა.

• გაყიდული ჩვილი და გაყალბებული საბუთები

პანაგიოტისის ისტორია კვიპროსზე დაიწყო, სადაც ის მოსიყვარულე ოჯახში გაიზარდა. მშობლებმა ადრეულ ასაკშივე უთხრეს, რომ ნაშვილები იყო.

"ყველა დოკუმენტი გაყალბებული იყო. ბიოლოგიური მშობლების სახელები, გვარები, პირადი ნომრები - სისტემაში მსგავსი ადამიანები საერთოდ არ არსებობდნენ", - ამბობდა პანაგიოტისი ძიების პროცესში.

• გზა სამეგრელომდე და დნმ ტესტების სერია

პანაგიოტისის ძიების გზა საქართველოში ორგანიზაციასთან "ვეძებ“ ერთად დაიწყო და შემდეგ კი მაია ცქვიტაიასთან და ჯგუფთან "ვინ ვარ“ გაგრძელდა. ისინი წლების განმავლობაში დადიოდნენ დასავლეთ საქართველოში, აგროვებდნენ დნმ-ის ნიმუშებს სავარაუდო ნათესავებისგან და იკვლევდნენ არქივებს.

ძიება განსაკუთრებით გართულდა, როდესაც კვალი ოკუპირებულ აფხაზეთამდე მივიდა. მაიასა და ბიჭს ეჭვი ჰქონდათ, რომ ბიოლოგიური მშობლები სწორედ გალის რაიონიდან იყვნენ.

• "აღდგომის სასწაული“ - ემოციური ფინალი

რამდენიმე დღის წინ, პანაგიოტისმა სოციალურ ქსელში ემოციური პოსტი გამოაქვეყნა, რომლითაც საზოგადოებას ახარა, რომ ხუთწლიანი ძიება წარმატებით დასრულდა:

"დედა ვიპოვე! ეს მოხდა აღდგომის შემდეგ, როგორც ნამდვილი სასწაული. მადლობა მაიას იმ უთვალავი საათისთვის, მგზავრობისთვის და ჩემს დასაცავად გადადგმული ყოველი ნაბიჯისთვის".

როგორც ირკვევა, პანაგიოტისის ბიოლოგიური მამა წარმოშობით სენაკიდან და ჩხოროწყუდანაა, დედა კი - გალის რაიონის სოფელ მარჩხაპონიდან. ამჟამად ორივე მშობელი სენაკში ცხოვრობს.

• დაკარგული და ნაპოვნი ოჯახი

პანაგიოტისი ტელეფონით უკვე ესაუბრა ბიოლოგიურ მამას. აღმოჩნდა, რომ მას ორი ნახევარი დედმამიშვილი ჰყავს, თუმცა მისი ღვიძლი ძმა, სამწუხაროდ, გარდაცვლილია.

ახალგაზრდა მამაკაცი განსაკუთრებულ მადლიერებას გამოხატავს კვიპროსელი მშვილებელი მშობლების მიმართ, რომლებიც მთელი ამ დროის განმავლობაში მის გვერდით იყვნენ და ეხმარებოდნენ, რომ ბიოლოგიური მშობლების მიმართ მხოლოდ დადებითი განწყობა ჰქონოდა.

ეს ისტორია კიდევ ერთხელ ახსენებს საზოგადოებას იმ მასშტაბურ ტრაგედიას, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში ქართულ სამშობიაროებში ხდებოდა, თუმცა პანაგიოტისის მაგალითი იმედის მომცემია მათთვის, ვინც ჯერ კიდევ აქამდე ეძებს საკუთარ ფესვებს.