"ნიკოს უდიდესი ადგილი უკავია ჩემს ცხოვრებაში... ჩვენ გვიყვარდა ერთმანეთი" - ეკა ნიჟარაძე თეატრზე, ოჯახსა და სოფლად ცხოვრებაზე: მსახიობის "სახალხო ინტერვიუ"

"მოგესალმებით. მე გახლავართ ეკატერინე ნიჟარაძე - მსახიობი, დედა, ბებია და საქართველოს აქტიური მოქალაქე“, - ასე დაიწყო Ambebi.ge-სა და "პალიტრანიუსის“ ერთობლივი პროექტის "სახალხო ინტერვიუს“ მორიგი გადაცემა. მსახიობმა ეკა ნიჟრაძემ მისთვის დასმულ შეკითხვებს უპასუხა. გთავაზობთ ინტერვიუდან საინტერესო ეპიზოდებს. "სახალხო ინტერვიუს“ სრული ვერსიის ნახვას კი ინტერვიუს ბოლოს განთავსებულ ვიდეოში შეძლებთ.

ანა:

- მოგესალმებით. მოგვიყევით თქვენს ბავშვობაზე. როგორი ბავშვი იყავით? როგორც ვიცი, ცეკვავდით...

- წყნარი, მშვიდი ბავშვი ვიყავი, თუმცა ცელქიც. მაშინ ჯერ კიდევ არსებობდა ეზოს კულტურა და ეზოში დიდ დროს ვატარებდი, ძალიან მიყვარდა იქ თამაში. განვიცდი, რომ ეს ტრადიცია ახლა ფაქტობრივად დაიკარგა. არადა, აუცილებელია, ბავშვი ბევრ რამეს სწავლობს ეზოში, მოძრაობს...

დიახ, ვცეკვავდი. ქორეოგრაფიული სასწავლებელი დავამთავრე, სადაც 9 წლის ასაკში ჩავაბარე. ბებიამ, დედაჩემის დედამ შეამჩნია, რომ მონაცემები მქონდა და არა მარტო ბებიამ. მანამდე ჩემმა ფიზკულტურის მასწავლებელმა შენიშნა, ქალბატონმა მაკო ახვლედიანმა, ელენე ახვლედიანის და გახლდათ, რაც მერე ბებიამაც დაადასტურა. ასე აღმოვჩნდი თბილისის სახელმწიფო ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში, რომელიც მთელ საქართველოში ერთი იყო.

ამით კი, ამ გადასახედიდან რომ ვუყურებ, ძალიან ბედნიერი ვარ. მაშინ სწავლა რთული იყო, ბალეტი ხელოვნების რთული დარგია დიდ შრომას მოითხოვს, მაგრამ მართლა ბევრი რამ მომცა. გამომიმუშავა ნებისყოფა, - არ შეგიძლია? გეზარება? დაღლილი ხარ? ფეხები გაქვს პუანტებისგან გადატყავებული? მაინც უნდა ჩაყო პუანტში, მაინც უნდა დადგე ძელთან და იმუშაო... მოკლედ, კარგად და საინტერესოდ მახსოვს ის პერიოდი. შემდეგ ის გამოცდილება ბევრ რამეში გამომადგა, თუმდაც პროფესიულად. თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ სხვა პროფესია ავირჩიე, ცეკვა ყოველთვის მეხმარებოდა და დღემდე ძალიან მიყვარს. ასევე დავდიოდი მუსიკაზეც - 10 წელი მუსიკას ვმეცადინეობდი. აქტიური ბავშვობა მქონდა, - არაფერს ვიკლებდი, არც სპექტაკლებს, არც კონცერტებს, არც ოპერას. ბევრ რამეს ვასწრებდი, ამას იმიტომ ვამბობ, რომ დღეს თითქოს ვერავინ ვერაფერს ასწრებს. მაშინ, მე და ჩემი თაობის ბავშვები ასე ვიყავით.

ლილი:

- ოჯახი, სადაც იზრდებოდით, რა იყო იქ მთავარი და რა მოგყვებათ დღემდე?

- დედაჩემი ფენომენალური ქალია. მალე 87 წლის გახდება და მისთვის ყოველთვის პირველ რიგში ვართ შვილები - სულ ასე იყო... დედა და მამა ადრე გაცილდნენ. მამაჩემი პიანისტი გახლდათ. ჰყავდა სტუდენტები, სახლში თვითონაც მეცადინეობდა, ჰქონდა კონცერტები, გასტროლები. ამიტომ დედას ძალიან უჭირდა ბავშვებზე და მამაზე ყურადღების გადანაწილება, თან რთული ფორმის დიაბეტი ჰქონდა. შემდეგ, როდესაც ერთმანეთს დასცილდნენ, მთელი ყურადღება ჩემზე და ჩემს ძმაზე გადმოიტანა. მისთვის მნიშვნელოვანი იყო ჩვენი განათლება, აღზრდა, რასაც დიდ დროს უთმობდა. დიდი როლი მიუძღვის და ეს ჩვენს ოჯახს დღემდე მოჰყვება. შემდეგ ჩემს შვილებზე გადაერთო. ახლა ძალიან განიცდის, რომ შვილთაშვილებს იმდენ ყურადღებას ვერ უთმობს, მაგრამ ყველას მაინც ტელეფონით გვაკონტროლებს - ვინ რას ვაკეთებთ, როგორ ვართ...

ზურა:

- მსახიობობა რატომ გადაწყვიტეთ? ფიქრობთ, რომ სწორი არჩევანი იყო?

- სკოლას რომ ვამთავრებდი, ან კონსერვატორიაში უნდა ჩამებარებინა, ან ცეკვა ოპერაში გამეგრძელებინა. სიმართლე გითხრათ, დიდად არც ერთი მინდოდა და არც - მეორე. ამიტომ რაღაც შუალედი ვიპოვე - ავირჩიე "თეატრალური“... თეატრი ხელოვნების ის დარგია, სადაც მუსიკაც არის, ქორეოგრაფიაც და ეს ყველაფერი ასე შეერწყა. არავითარ შემთხვევაში არ ვნანობ, რადგან ეს ჩემს ცხოვრებაში რაღაც სხვა ეტაპი აღმოჩნდა. არაჩვეულებრივ პედაგოგთან ბატონ გიზო ჟორდანიასთან ვსწავლობდი. იქ შემხვდა ჩემი სიყვარული ნიკო გომელაური, ვისთანაც შემდეგ ოჯახი შევქმენი. გვყავს ორი არაჩვეულებრივი შვილი. თეატრშიც გამიმართლა, ვიმუშავე კარგ რეჟისორებთან, კარგ მსახიობებთან, ქუჩაში ხალხი მცნობს, მათ ვუყვარვარ და ეს ძალიან დიდი ბედნიერებაა.

უცნობი:

- "თეატრალურში“ სწავლისას რა იყო პირველი, რამ გაგაოცათ?

- "თეატრალურში“ გამაოცა იმან, რომ ერთი დიდი ოჯახი დამხვდა. მაშინ ინსტიტუტი ძალიან პატარა იყო - სულ ერთი შენობა. აბსოლუტურად ყველა ერთად ვიყავით, მართლა ერთი დიდი ოჯახი იყო. ერთმანეთის სპექტაკლებზე, რეპეტიციებზე შევდიოდით. ორი ბუფეტი ჰქონდა - საყვარლობა ადგილი იყო, რადგან იქ ვითარდებოდა მთელი ამბები - სასიყვარულო, დრამები... კარგი დრო იყო.

ლერი:

- როგორია თქვენს წარმოდგენაში კარგი რეჟისორი და ვინ მიგაჩნიათ ასეთად?

- კარგი რეჟისორი უნდა იყოს ნიჭიერი, უნდა შეეძლოს კარგად აუხსნას არტისტს, მისგან რა უნდა, რას ითხოვს, რა შედეგი უნდა რომ მიიღოს. არ შეიძლება პირდაპირ უთხრას, რომ გამოხვალ მარჯვენა კულისიდან და დადგები მარცხენა კუთხეში. მან უნდა აუხსნას, რატომ გამოდიხარ და რას აკეთებ იმ მარცხენა კუთხეში. ეს აუცილებელია და მსახიობი უნდა უყვარდეს. სპექტაკლი მსახიობისთვის იდგმება. როგორც კი პრემიერას ვითამაშებთ, იქ ჩვენ ვრჩებით და რეჟისორის საქმე იმ წუთისთვის სრულდება. ასე რომ, მსახიობმა და რეჟისორმა ერთად უნდა გააკეთონ ის, რომ მაყურებლამდე მიიტანონ სათქმელი, რაც იყო ჩანაფიქრში, რაც უნდა, რომ მაყურებელმა დაინახოს და იფიქროს.

მარჯანიშვილის თეატრში დათო დოიაშვილმა 1995 წელს მიმიყვანა და მასთან ჩემი სერიოზული პირველი ორი როლი ვითამაშე. ეს იყო ჩეხოვის "სამი და“ და ოსკარ უაილდის "სალომეა“. ბატონ გიზოსთან ინსტიტუტში, რა თქმა უნდა, ვმუშაობდი. ასე რომ, უდიდესი სიამოვნებაა მიმიღია ამ რეჟისორებთან მუშაობით და ასევე ბატონ ლევან წულაძესთან. სამივეს არაჩვეულებრივი იუმორის გრძნობა აქვს. რეჟისორისთვის იუმორის გრძნობა აუცილებელია.

ბუბა:

- ბერლინის თეატრში ერთ-ერთ სპექტაკლში თამაშობდით, რისთვისაც იქ პერიოდულად ჩადიოდით... როგორ აღმოჩნდით იმ თეატრის სცენაზე?

- ბოლო ორი წელი ბერლინის "დოიჩე თეატრში“ ვთამაშობდი. ახლა აღარ ვთამაშობ, რადგან კონტრაქტი დამიმთავრდა. ეს არის არაჩვეულებრივი, ძველი, ტრადიციული თეატრი... ნინო ხარატიშვილის პიესაში "პენთესილეა. რეკვიემი,“ რომელიც თვითონ ნინომ დადგა. გერმანელების და ქართველების კოპროდუქციაა. აქედან ორი მსახიობი მე და ანანო მახარაძე ვიყავით და სამი - "დოეჩე თეატრის" წამყვანი მსახიობები იყო... ძალიან საინტერესო აღმოჩნდა მასზე მუშაობა, თუმცა თავიდან მოულოდნელი შემოთავაზება გახლდათ. სასიამოვნო და საინტერესო სამუშაო პროცესი გავიარეთ. არაჩვეულებრივი პიესაა. ანტიკური თემაა, მოქმედება ტროაში ხდება. ვთამაშობდი ამორძალების დედოფალს - პენთესილეას, რომელიც ჩამოდის ტროაში, რათა მოკლას აქილევსი. ეს ყველაფერი არაჩვეულებრივი გამოცდილება იყო. მიუხედავად იმისა, რომ გერმანული ენა საერთოდ არ ვიცი, იყო ძალიან საინტერესო - გერმანულის და ქართულის შერწყმა. მე ქართულად ვთამაშობდი და ჩემი მეწყვილე - გერმანელი მსახიობები გერმანულად. ამავე დროს იყო ურთულესი, რადგან ენა არ იცი. ბუნებრივია, ვიცოდი, რას ამბობდა, მაგრამ დიდ სიზუსტეს მოითხოვდა. ვინც სპექტაკლი ნახა, ვერავინ ხვდებოდა, რომ გერმანული არ ვიცი. დიდი მადლობა ნინოს - უნიჭიერს ადამიანს, რომ ასეთი შესაძლებლობა მომცა.

შოთიკო:

- სპექტაკლი "ვეფხისტყაოსანი“ ვინც ნახა, ამბობს, რომ გენიალურია, ნაწილს კატეგორიულად არ მოსწონს. რას იტყვით თქვენ?

- ამ სპექტაკლზე აზრს ვერ გამოვთქვამ, მარტივი მიზეზის გამო, რადგან არ მინახავს. საერთოდ, საშინელი წინააღმდეგი ვარ სპექტაკლის უნახავად, მხოლოდ ამოგლეჯილი ნაწყვეტებით მსჯელობის და მით უმეტეს, მსახიობების ბულინგის. მინდა განსაკუთრებით სოლიდარობა ქეთის მიმართ გამოვხატო. არ ვიცნობ, არც სცენაზე მინახავს და არც - ცხოვრებაში... მაგრამ მანამდე დათა თავაძის სპექტაკლის "ლიბერტეზე“ რაც მოხდა, კონტექსტიდან ამოგდებული, ძალიან ცუდად, ჩუმად გადაღებული ვიდეო გამოიტანეს, რასაც საოცარი ამბავი მოჰყვა. საპატრიარქოც ფეხზე იდგა, იმუქრებოდნენ, ანათემას გადასცემდნენ მსახიობებს, რეჟისორს, მაყურებელს, ვინც იქ იყო... ადამიანების ჯგრო, სხვანაირად მათ ვერ მოვიხსენიებ, ბატონი დიმიტრი ლორთქიფანიძის მეთაურობით მივიდა, მიიყვანეს მამაო, ვიღაც ქალბატონები და ჩაქოლვით იმუქრებოდნენ... ცოტა უნდა დავფიქრდეთ იმაზე, რას ვამბობთ, რას ვაკეთებთ. არ უნდა დავუშვათ ერთი პრეცედენტი იმისათვის, რომ ამას არ მოყვეს შემდეგ მეორე.

მზიკო:

- როგორც ვიცი, ჯანმრთელობის სერიოზული პრობლემა გქონდათ. როგორ შეხვდით თქვენს დიაგნოზს? თქვით, - ეს მე რატომ დამემართა?

- რამდენიმე დღე იყო ცოტა შოკისმომგვრელი, შემდეგ უკვე ხვდები, რომ თავი ხელში უნდა აიყვანო და ამ ყველაფერს უნდა გაუმკლავდე. დიდი მნიშვნელობა აქვს განწყობას, ვითომ როგორ მიიღებ. არ უნდა ჩამოყარო ყურები, არ უნდა დაყარო ფარ-ხმალი. არ მითქვამს, - მე რატომ დამემართა, რადგან ზუსტად ვიცი, - რატომ მე... აქ შემიძლია ჩემი დაკვირვებაც გაგიზიაროთ, რაც მგონია, რომ მიზეზი იყო. ეს ჩემი ხასიათის შედეგი აღმოჩნდა.

ახლა გამოვსწორდი, აღარ ვარ ასეთი, გავიზარდე, რაღაცები ვისწავლე. ადრე არასდროს გამოვხატავდი ჩემს ემოციას, ბრაზს, წყენას, ბევრი რამის მოთმენა შემეძლო და მომითმენია. ეს არ არის კარგი, თუ რამე გაწუხებთ, უნდა გამოიტანოთ და თქვათ. მერე ყველაფერი გროვდება და სადმე არცთუ სასიამოვნო გასასვლელს იპოვის. ახლა ასე აღარ ვარ - თუ რამე მაწუხებს, რამე არ მომწონს, ამას პირდაპირ ვამბობ, არ ვიგროვებ.

თეა:

- დაასახელეთ პიროვნება (ოჯახის წევრს არ ვგულისხმობ), რომელიც არასოდეს დაგავიწყდებათ და რატომ?

- უდიდესი როლი ჩემს ცხოვრებაში ჩემი ქორეოგრაფიული სასწავლებლის დირექტორმა - ბატონმა ბარამ ბარამიძემ შეასრულა. თეატრალურში უკვე ჩავაბრებული მქონდა, მე და დედა დაგვიბარა რომ დაგვიბარა. მითხრა, ერთი წლით ამერიკაში ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში სასწავლებლად გაცვლითი პროგრამით უნდა წავიდეო. იქ ოჯახში უნდა მეცხოვრა და მათი ქალიშვილი დედაჩემთან "ნახალოვკაში“ იცხოვრებდა. მართლაც ასე მოხდა. მიუხედავად იმისა, რომ უარზე ვიყავი, რადგან "თეატრალურის“ სტუდენტი გახლდით. თან ეს იყო 1989 წელი. ამერიკაში წასვლა, იმ პერიოდისთვის, საბჭოთა სივრცეში მცხოვრებლებისთვის, წარმოუდგენელი რამ გახლდათ. ალბათ მარსზე უფრო მარტივად წახვიდოდი, ვიდრე - ამერიკაში... მოკლედ, წავედი და ვისწავლე... კიდევ არიან ჩემს ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი ადამიანები - თუნდაც დოი, რომელმაც მარჯანიშვილის თეატრში მიმიყვანა, ასევე ნინო ხარატიშვილი, რომელმაც ბერლინში არაჩვეულებრივ პროექტში მიმიწვია... კიდევ არიან ასეთი ადამიანები...

დოდო:

- ნიკო გომელაურს რა ადგილი უკავია თქვენც ცხოვრებაში. როგორ აფასებთ მას როგორც ყოფილ მეუღლეს, მასთან განშორებას და რას ფიქრობთ მასზე როგორც მსახიობზე?

- ნიკოს უდიდესი ადგილი უკავია ჩემს ცხოვრებაში. სხვანაირად როგორ შეიძლება იყოს?! ჩვენ გვიყვარდა ერთმანეთი, გვყავს ორი საერთო შვილი, უკვე შვილიშვილებიც. ნიკო არაჩვეულებრივი მამა იყო მას მერეც, რაც ერთმანეთს გავშორდით. ძალიან ხშირად მეფიქრება იმაზე, თუ როგორ იქნებოდა დღევანდელი ჩვენი ცხოვრება იმ შემთხვევაში, ნიკო რომ ცოცხალი ყოფილიყო. ჩვენს შვილიშვილებს როცა ვუყურებ, ზუსტად ვიცი, რას ეტყოდა, დავუშვათ, უფროსს - თინას, როგორი ურთიერთობა ექნებოდა მასთან.

ეს კარგად ვიცი იმიტომ, რომ ნიკოს ძალიან კარგად ვიცნობდი. მათ შორის ძალიან დიდი სიყვარული იქნებოდა. ასევე ზუსტად ვიცი, სად იქნებოდა როგორც მოქალაქე. იმაზეც მიფიქრია, ცოცხალი რომ ყოფილიყო, - ახლა რუსთაველზე ჩვენთან ერთად იდგებოდა. და ამის გამო, ის ადამიანები, რომლებიც მას აღმერთებენ, ნიკოს ალბათ თავიდან მოკლავდნენ. ადამიანები, ვინც ჩვენ დღეს გვლანძღავს, დახელფასებულებს, მოსყიდულებს, უსამშობლოებს, მახინჯებს, აკაცუკებს გვეძახის. კი, ამ სიაშიც იქნებოდა ნიკო... ვისურვებდი, რომ ცოცხალი ყოფილიყო და ამას როგორღაც ავიტანდით.

ნიკო ძალიან ნიჭიერი იყო. ინსტიტუტშიც პირველად რომ ვნახე და მერე სცენაზე, საკურსო სპექტაკლში ლევან-რეზო მირცხულავასთან, მის პედაგოგთან. "გუშინდელნი“ არაჩვეულებრივი სპექტაკლი იყო და ბევრი კარგი მსახიობი თამაშობდა მისი კურსელები და მოწვეული მსახიობებიც. არაჩვეულებრივი იყო ნიკო სცენაზე, სცენას ფაქტურითაც უხდებოდა, რაც ასევე მნიშვნელოვანია. მართალი და ნიჭიერი იყო, სრულიად გაგიჟებით, ფანატიკურად უყვარდა თავისი პროფესია. მის გარეშე ცხოვრება არ შეეძლო.

მაიკო:

- ნიკოს მეუღლესთან ახლო ურთიერთობა გაქვთ, - ეს თქვენი ინტერვიუდან ვიცი. ამას როგორ ახერხებთ?

- მე და ნიკო არ გავშორებულვართ ერთმანეთს ნიკოს მეუღლის გამო, თავისთავად მოხდა - ეს რაღაც ჩვენი შიდა პრობლემები იყო. რატომ უნდა მქონდეს ნინასთან ცუდი ურთიერთობა? ვმეგობრობთ, ჩვენ საერთო ტკივილი გვაქს და რა ვიცი, მგონი, ძალიან ჩვეულებრივი ამბავია. არ მესმის, როცა ადამიანები ერთმანეთს ხოცავენ. ჩემთვის ასეთი ურთიერთობა ბუნებრივია და სწორი.

ქეთი:

- როგორ ინარჩუნებთ თქვენს სილამაზეს, ამისთვის რაიმე საიდუმლო გაქვთ?

- რაღა დაგიმალოთ და ძალიან მსიამოვნებს ეს კითხვა. თუ თქვენ ასე ფიქრობთ, დიდი მადლობა ამისათვის. სარკეში რომ ვიხედები, სამწუხაროდ სრულიად სხვა სურათს ვხედავ, მაგრამ ასეა, კანონზომიერია - ეს ყველაფერი - ასაკი მემატება. ამის საწინააღმდეგოდ არაფერს ვაკეთებ, თუმცა მინდა რაღაცები, მაგრამ ჯერ მანდამდე ვერ მივედი. თმასაც არ ვიღებავ, მაგრამ თმას შეგნებულად არ ვიღებ და არც ვაპირებ.

ია:

- შრომა რომ არ გეზარებათ, ცნობილ ფაქტია. ბოლო წლებში მეურნეობას მოკიდეთ ხელი და სოფლადაც გადახვედით... ასე რატომ გადაწყვიტეთ?

- შრომა მართლაც არ მეზარება და უფრო მეტსაც გეტყვით, მიყვარს. თუ რამეს არ ვაკეთებ ფიზიკურად, მენტალურად ძალიან ცუდად ვარ. ფიზიკურად ისე ვშრომობ, ხალხს უკვირს. მიუხედავად იმისა, რომ ხან წელი მტკივა, ხან - ბეჭი, მხარი, მაინც არ ვჩერდები. ჯერ ერთი, რომ მიყვარს და მერე სხვანაირად არ შემიძლია. სოფელში იმიტომ გადავედი, რომ ქალაქში ცხოვრება უკვე აუტანელია, მერე რაღაც ასაკში სიწყნარე, სიმშვიდე გინდა. ჩიტების ჟღურტული, მამლების ყივილი... სოფელში ყველაფერი მომყავს. ბოსტანში მარტო არ ვმუშაობ. როცა იქ არ ვარ, ჩემი მეზობლები მეხმარებიან, მაგათ ვენაცვალე, ძალიან კარგი მეზობლები მყავს. ამაში გამიმართლა. ბოსტანში ბოსტნეული მომყავს, ზაფხულში არაფერს ვყიდულობ. ბაზაში რომ მივდივარ, ფაქტობრივად ვერაფერს შევიძენ ხოლმე, რადგან ბოსტანში ყველაფერი მაქვს. პამიდვრისგან ვამზადებ ტომატს, ჩირს, მაქვს ვენახი, ღვინო, ჭაჭას ვხდი. ბოლო ორი წელია, იქ ფიზიკურად დიდხანს ვერ ვარ ხოლმე, რადგან ქვეყანაში ისეთი ამბები ტრიალებს, სოფელში ვერ ვისვენებ და იქ ყოფნას ვერ ვირგებ.

დიზიკო:

- მზრუნველი დედა ხართ - შვილებზე და შვილიშვილებზე მოგვიყევით.

- ძალიან კარგი ურთიერთობა მაქვს ჩემს შვილებთან. ძიძის გარეშე გავზადე, დედაც მეხმარებოდა. მაშინ არ იყო ძიძების ინსტიტუტი და ჩემი შვილები მუდმივად ჩემ გვერდით იყვნენ. ორი უფროსი შვილი ინსტიტუტში ვსწავლობდი, რომ გავაჩინე. დამტოვებელი რომ არ მყავდა, ინსტიტუტში მათთან ერთად დავდიოდი. თეატრში რომ დავიწყე მუშაობა, შემდეგ იქ დამყავდა და კულისებში ეძინათ. არადა, რთული პერიოდი იყო, რომ არ გვემუშავა, არ შეიძლებოდა - 90-იანების გაჭირვებას თავს ვერ გავართმევდით. არ იყო ტრანსპორტი და ფეხით, ორი ბავშვით, მერე უკვე სამი ბავშვით დავდიოდი. რთული გზა გამოვიარეთ, მაგრამ რაც არ გკლავს, ის გვაძლიერებს...

დიტო:

- რას ურჩევთ დამწყებ მსახიობებს?

- ჩემმა შუათანა შვილმა სკოლა რომ დაამთავრა, გადაწყვიტა, თეატრალურში ჩაებარებინა, რისი წინააღმდეგიც ვიყავი. რთული პროფესიაა და ამავდროულად დაუფასებელი. დაუფასებელში ანაზღაურებას ვგულისხმობ. ამიტომ სულ ვეუბნებოდი, რომ არ გინდა, არ ჩააბარო. ისიც არ მინდოდა, აი, ნიკოს შვილია და რაღაც ასეთი ეთქვათ... მოკლედ, ბევრი მიზეზი იყო... მან მაინც აირჩია ეს გზა და დაამთავრა ბატონ გიზო ჟორდანიასთან.

საოცრება ის იყო, რომ ბატონი გიზო სულ ამბობდა, ეს ბავშვი ჩემს ხელში გაჩნდა (მართლა მისი სტუდენტი ვიყავი, ჯეჯიკო რომ გავაჩინე) და ამბობდა, უკვე ჩემი სტუდენტიაო. უნივერსიტეტი რომ დაამთავარა, მიხვდა, რომ მსახიობობა აღარ უნდოდა და რაღაც სხვა მიმართულებით წავიდა. ამიტომ, ყველას ვურჩევ კარგად დაფიქრდნენ - თუ ეს პროფესია ძალიან არ უყვართ და არ არიან მზად იმისათვის, რომ თავი მთლიანად დაუთმონ მას, მაშინ არ უნდა აირჩიო. ასევე მნიშვნელოვანია პედაგოგი ვინ იქნება და როგორ განათლებას მოგცემს, რას გასწავლის. მოკლედ ბევრ რამეს აქვს მნიშვნელობა, მაგრამ თუ ადამიანს უნდა რომ გახდეს მსახიობი, არ მგონია, ჩემი რჩევით გადაიფიქროს, ან არ გადაიფიქროს. ნებისმიერ შემთხვევაში, წარმატებას ვუსურვებ ყველას, ვინც ამ პროფესიას აირჩევს.