ავტორი:

დიდი რეჟისორის ერთადერთი ვაჟის ტრაგედია: რა არის ცნობილი გიორგი დანელიას შვილზე, რომლის ნაადრევი გარდაცვალება საბჭოთა წლების დიდ საიდუმლოდ რჩება - "მამის ბინაში ნახეს"

დიდი რეჟისორის ერთადერთი ვაჟის ტრაგედია: რა არის ცნობილი გიორგი დანელიას შვილზე, რომლის ნაადრევი გარდაცვალება საბჭოთა წლების დიდ საიდუმლოდ რჩება - "მამის ბინაში ნახეს"

დიდი რეჟისორის ერთადერთი ვაჟის ტრაგედია: რა არის ცნობილი გიორგი დანელიას შვილზე, რომლის ნაადრევი გარდაცვალება საბჭოთა წლების დიდ საიდუმლოდ რჩება - "მამის ბინაში ნახეს"

საბჭოთა კინოს ლეგენდა, გიორგი დანელია, რომლის ფილმებმაც მილიონობით ადამიანს აჩუქა სიცილი და სიხარული, პირად ცხოვრებაშიც მძიმე დრამის ავტორი იყო. მისი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე საკვანძო და ტრაგიკული ფიგურა მსახიობი ლიუბოვ სოკოლოვა გახლდათ - ქალი, რომელიც რეჟისორისთვის წლების განმავლობაში არა მხოლოდ „მუზა“, არამედ მისი ცხოვრებისეული ქარიშხლების მდუმარე მოწმე და მსხვერპლი იყო.

გაცნობა და „მუზის“ როლი

ლიუბოვ სოკოლოვა და გიორგი დანელია 1957 წელს, ფილმ „ტანჯვის გზა“ მუშაობისას შეხვდნენ. გიორგი მაშინ 28 წლის იყო, ლიუბოვი კი მასზე 9 წლით უფროსი. მიუხედავად იმისა, რომ რეჟისორი ოფიციალურად დაქორწინებული იყო, მათ შორის რომანი დაიწყო. სოკოლოვა დანელიასთვის მუზად იქცა: სწორედ მისი მხარდაჭერით მიიღო მსახიობმა როლები ისეთ საკულტო ფილმებში, როგორიცაა „წყნარი დონი“ და „წეროები მიფრინავენ“.

მათი ურთიერთობა არასდროს დაკანონებულა. ლიუბოვი წლების განმავლობაში ითმენდა დანელიას ღალატს, რადგან ოჯახის შენარჩუნება სურდა. მსახიობის მეგობრები იხსენებდნენ, რომ როდესაც დანელია სახლში სხვა ქალებს (მათ შორის ცნობილ მწერალ ვიქტორია ტოკარევას) იწვევდა და მათთან ერთად კაბინეტში იკეტებოდა, სოკოლოვა თავს იმშვიდებდა ფრაზით: „ისინი უბრალოდ მუშაობენ“. ეს იყო მისი თავდაცვის მექანიზმი, რათა არ დაენგრია ის ილუზია, რომელიც ოჯახის სახით ჰქონდა.

შვილი - ნიკოლოზ დანელია

1959 წელს წყვილს ვაჟი, ნიკოლოზი შეეძინა. ის იყო მათი ერთადერთი საერთო შვილი და ლიუბოვის ცხოვრების აზრი. ნიკოლოზი ბავშვობიდანვე ჩართული იყო კინოსამყაროში, თამაშობდა მამის ფილმებში, მოგვიანებით კი რეჟისურა აირჩია.

თუმცა, ოჯახური იდილია დიდხანს არ გაგრძელებულა. 1984 წელს, ათწლეულების ერთად ცხოვრების შემდეგ, დანელიამ ოჯახი საბოლოოდ მიატოვა ახალგაზრდა მსახიობის, გალინა იურკოვას გამო. ეს ლიუბოვისთვის უდიდესი დარტყმა იყო, თუმცა მან ღირსება შეინარჩუნა და მთელი ენერგია შვილისა და მოგვიანებით - შვილიშვილების აღზრდას მოახმარა.

გიორგი დანელია იურკოვასთან ერთად

ნიკოლოზ დანელია: ნიჭი, რომელიც ვერ სრულად რეალიზდა

ნიკოლოზი (რომელსაც ოჯახში ხშირად „კოლიას“ ეძახდნენ) დაიბადა 1959 წელს. ის იყო ბავშვი, რომელიც კინოს სამყაროში აკვნიდან შემოვიდა.

ის მაყურებელმა ჯერ კიდევ ჩვილობისას გაიცნო, როდესაც მამის ლეგენდარულ ფილმში „სერიოჟა“ (1960) მონაწილეობდა. მოგვიანებით ის გამოჩნდა ისეთ კინოშედევრებში, როგორებიცაა „ჯენტლმენები წარმატება“ და „ოცდაცამეტი“.

სკოლის დამთავრების შემდეგ ნიკოლოზმა არჩევანი რეჟისურაზე გააკეთა. თუმცა, სასწავლო პროცესი მარტივი არ ყოფილა, „შემოქმედებითი ძიებების“ გამო მას ორწლიანი შესვენებაც კი მოუწია, სანამ საბოლოოდ 1983 წელს დიპლომს აიღებდა.

ნიკოლოზი არ იყო მხოლოდ „ცნობილი რეჟისორის შვილი“. ის ცდილობდა საკუთარი თავის პოვნას. მის შემოქმედებაში მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს მოკლემეტრაჟიან ფილმებს: „მომენტალური ფოტო“ (სადაც მთავარ როლში საკუთარი დედა გადაიღო) და „ეჰ, სემიონოვ!“. გარდა კინოსა, იგი წერდა ლექსებს და ჰქონდა ძალიან მგრძნობიარე, ინტელექტუალური ხასიათი.

მამასთან ერთად

ტრაგიკული 6 დეკემბერი

ნიკოლოზის გარდაცვალება დარჩა 80-იანი წლების საბჭოთა კინოს ერთ-ერთ ყველაზე დიდ საიდუმლოდ. როდესაც მისი ცხედარი გიორგი დანელიას ბინაში იპოვეს, ოჯახმა საჯაროდ თითქმის არაფერი თქვა.

დაფარული სიმართლე - როგორც მოგვიანებით გახდა ცნობილი, ნიკოლოზი იმ საღამოს მეგობართან ერთად იმყოფებოდა, რომელიც საქართველოდან იყო ჩამოსული. მათ გაურკვეველი ნივთიერება (სავარაუდოდ, წამლები ალკოჰოლთან ერთად) მიიღეს.

წლების შემდეგ, დანელიას მეუღლემ გალინა იურკოვამ გაიხსენა, რომ ნიკოლოზმა დედას დაურეკა და დახმარება სთხოვა: „დედა, მიშველე!“. როცა ლიუბოვ სოკოლოვა ბინაში მივიდა, ყველაფერი უკვე დასრულებული იყო. ლიუბოვ სოკოლოვა მაშინვე ჩაფრინდა მოსკოვში, მაგრამ უკვე გვიანი იყო.

გამომძიებლებმა ოჯახს პირდაპირ ურჩიეს, არ ჩაღრმავებოდნენ დეტალებს, რათა არ დაეზიანებინათ გიორგი დანელიას ფსიქიკა, რომელმაც შვილის სიკვდილი უმძიმესად გადაიტანა. ნიკოლოზი მხოლოდ 26 წლის იყო.

ოფიციალური დასკვნა გარდაცვალების მიზეზზე საჯარო არასდროს გამხდარა, რამაც ნიადაგი მოუმზადა მრავალ ვერსიას:

წამლები და ალკოჰოლი: ყველაზე გავრცელებული ვერსიაა ნარკოტიკული საშუალებების (იმ დროს „აბებს“ უწოდებდნენ) და ალკოჰოლის შეუთავსებელი მიქსი.

სექტანტობა: არსებობდა ჭორი, რომ ნიკოლოზი გარკვეულ მიწისქვეშა სექტასთან დაუკავშირდა, თუმცა ამას არანაირი მყარი მტკიცებულება არ ჰქონია.მეგობრის ფაქტორი: ნიკოლოზთან ერთად მისი მეგობარიც გარდაიცვალა, რაც უბედური შემთხვევის ვერსიას უფრო ამყარებს, ვიდრე წინასწარგანზრახულ ქმედებას.

გიორგი დანელიამ საკუთარი ტკივილის დასაძლევად მუშაობაში გაქცევა აირჩია. მან ვერასდროს შეძლო ამ თემაზე საუბარი. მისი ახლობლების თქმით, შვილის გარდაცვალება მისთვის იყო „ღია ჭრილობა“, რომლის შეხებაც არავის შეეძლო.

ლიუბოვას შვილის სიკვდილის შემდეგ კარიერა არ მიუტოვებია (ფინანსური მდგომარეობის გამოც), მაგრამ ის სულიერად გატყდა. ის დადიოდა ეკლესიებში და მუდმივად ლოცულობდა შვილის სულის საოხად. ნაცნობები ჰყვებოდნენ, რომ ის სიცოცხლის ბოლომდე თავს დამნაშავედ გრძნობდა — თითქოს შვილი „მეთვალყურეობის გარეშე“ დატოვა.

ნიკოლოზ დანელიას შთამომავლობა: დინასტიის გაგრძელება

ნიკოლოზს და მისმა მეუღლეს, მარია ბოგდანოვას (რომელიც ასევე კინოსამყაროდან იყო), ორ ქალიშვილი - მარგარიტასა და ალინას შეეძინათ. მამის გარდაცვალებისას მარგარიტა 5 წლის იყო, ალინა კიდევ უფრო პატარა.

მარგარიტა დანელია ნიკოლოზის უფროსი ქალიშვილია. ის ახლა საკონდიტრო ბიზნესშია. ალინა დანელია კი მხატვარია და შოუბიზნესისა და თანამედროვე არტ-ინდუსტრიის სფეროში მუშაობს.

ნიკოლოზ დანელიას ქალიშვილი, მარგარიტა, თავის ქალიშვილთან და დასთან, ალინასთან ერთად

საინტერესო დეტალი: მარგარიტასა და ალინას გიორგი დანელიასთან სიცოცხლის ბოლომდე ძალიან თბილი და ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ. ბაბუა ცდილობდა მათთვის გადაეცა ის სიბრძნე და იუმორის გრძნობა, რომელიც მის ფილმებს ასე გამოარჩევს. მათთვის გიორგი დანელია არ იყო მხოლოდ „დიდი რეჟისორი“ - ის იყო ადამიანი, რომელმაც საკუთარი შვილის ტრაგედიის მიუხედავად, შეძლო შვილიშვილების ცხოვრებაში სითბოს და სიყვარულის შენარჩუნება.

ლიუბოვ სოკოლოვასთვის ეს გოგონები იყვნენ ერთადერთი ნუგეში. ბოლო წლებში მსახიობი მთლიანად შვილიშვილების წარმატებებით ცხოვრობდა, რითაც ცდილობდა ოდნავ მაინც შეემსუბუქებინა შვილის დაკარგვით გამოწვეული განუკურნებელი ტკივილი.