ცოლს "დედოფალს" ეძახდა, ხოლო 20 წელი თავისზე 46 წლით უმცროს რუს ქალთან ცხოვრობდა - ზურაბ წერეთლის უკანასკნელი სიყვარული: რას წერს რუსული მედია

ზურაბ წერეთელი საოცრად ნიჭიერი მოქანდაკე იყო, მისი ცხოვრება კი - განსაკუთრებული რომანი, სადაც შემოქმედების გრანდიოზული მასშტაბები გასაოცრად ერწყმოდა კავკასიურ ერთგულებას, ოჯახურ ტრადიციებსა და თავდავიწყებით სიყვარულის უნარს - წერს რუსული მედია. მის ცხოვრებაში, რომელიც მბრწყინავ მოზაიკას ჰგავდა, მკვეთრად ანათებდა ორი ქალის სილუეტი. ერთმა მას ორმოცი წლის ოჯახური ბედნიერება, დიდებული ქალიშვილი და არისტოკრატიული გენი აჩუქა. მეორემ კი - უმძიმესი დანაკარგის შემდეგ სიცოცხლეში დააბრუნა და მთელი 20 წლის განმავლობაში მის მუზად იქცა.

სიყვარული პირველი დანახვით რუსთაველის გამზირზე

ზურაბ წერეთლის პირველი, მთავარი სიყვარულის ისტორია თბილისში დაიწყო, როდესაც იგი, სამხატვრო აკადემიის გამოსაშვები კურსის სტუდენტი, მზით განათებულ რუსთაველის გამზირზე სეირნობდა. აჩქარებულ ხალხში მომავალი მაესტრო უცებ გაშეშდა: მისი ყურადღება ახალგაზრდა ქალიშვილმა მიიპყრო. ის უბრალოდ კი არ დადიოდა - თითქოს დაცურავდა, თავისი იშვიათი, თანდაყოლილი გრაციით ხიბლავდა გარშემომყოფთ. წერეთელი, რომელიც ყოველთვის აფასებდა პლასტიკასა და ფორმების სილამაზეს, მოხიბლული დარჩა, თუმცა იმ დღეს უცნობთან მიახლოება ვერ გაბედა.

ბედმა, წყალობა არ დააკლო ახალგაზრდა მხატვარს. ცოტა ხნის შემდეგ ისინი შემთხვევით შეხვდნენ საერთო მეგობრის დაბადების დღეზე. იქ ზურაბმა საბოლოოდ გაიგო თავისი მშვენიერი უცნობის სახელი - ინესა ანდრონიკაშვილი. ქალიშვილი არა მხოლოდ ლამაზმანი, არამედ ნამდვილი ქართველი თავადის ქალი, უძველესი და ღრმად პატივსაცემი თავადური საგვარეულოს წარმომადგენელი აღმოჩნდა. მისმა დახვეწილმა მანერებმა, უნაკლო არისტოკრატიზმმა და შინაგანმა ღირსებამ მყისიერად დაიპყრო ტემპერამენტიანი მხატვრის გული. წერეთელმა გაიაზრა: ამ შანსის მეორედ ხელიდან გაშვება არ შეიძლებოდა. 1958 წელს შეყვარებულებმა ქორწილი გადაიხადეს.

ოჯახური კერის მცველი და „დედოფლის“ ტიტული

ოჯახურ ცხოვრებაში ზურაბ კონსტანტინეს ძე მეუღლე „დედოფალს“ ეძახდა. ინესამ პრესტიჟული იურიდიული განათლების მიღების შემდეგ, არჩევანი გააკეთა ოჯახის სასარგებლოდ და გადაწყვიტა თავი ქმრის ნიჭისა და შვილების აღზრდისთვის მიეძღვნა. მისი სახლი ყოველთვის ცნობილი იყო კავკასიური სტუმართმოყვარეობით: ინესა თავად ტრიალებდა სამზარეულოში, ოსტატურად ქმნიდა ისეთ ატმოსფეროს, რომელშიც მაესტროს მშვიდად შეეძლო შექმნა.

ოჯახურ ბედნიერებას მხოლოდ ერთი რამ აფუჭებდა, ინესას გულის სერიოზული თანდაყოლილი მანკი ჰქონდა. როდესაც 1959 წელს იგი დაორსულდა, ექიმები ევედრებოდნენ, სიცოცხლე საფრთხეში არ ჩაეგდო. მაგრამ სიყვარულისა და გვარის გაგრძელების მიზნით ქალმა მტკიცე ხასიათი გამოავლინა. სექტემბერში მოევლინა ქვეყანას მათ ერთადერთი ქალიშვილი ელენე, რომელსაც სახლში ლიკას ეძახდნენ. მშობიარობამ ქალს ჯანმრთელობა შეურყია, დასჭირდა რამდენიმე მძიმე ოპერაცია და ხანგრძლივი რეაბილიტაციის წლები. ქმარი ყველაფერს აკეთებდა, აორგანიზებდა მის მკურნალობას აშშ-ის საუკეთესო კლინიკებში, სადაც მან საერთო ჯამში დაახლოებით ექვსი წელი გაატარა.

მათი ბედნიერი ქორწინება ორმოც წელს გაგრძელდა. 1998 წელს ინესა ანდრონიკაშვილი 61 წლის ასაკში გარდაიცვალა. წერეთლისთვის ეს გამანადგურებელი დარტყმა იყო, ის დიდხანს ვერ მოდიოდა გონს. საბოლოოდ მწუხარება და მადლიერება ტილოებზე გადაიტანა და მოაწყო გამოფენა „ეძღვნება ინესას“, სადაც ცენტრალური ადგილი ეჭირა მისი საყვარელი „თავადის ქალის“ პორტრეტებს.

გვიანდელი მუზა: სინათლესთან დაბრუნება

მეუღლის წასვლის წერეთელი ექვსი წელი სრულიად ჩაიკეტა პირადი ცხოვრებისგან. მას მხოლოდ მუდმივი მუშაობა საყვარელი შვილიშვილებისა და შვილთაშვილების მხარდაჭერა შველოდა. მაგრამ 2004 წელს მის სახელოსნოში გამოჩნდა ქალი, რომელმაც მარტოობის ყინულის დაადნო. ეს იყო ტატიანა კოჩემასოვა - ნიჭიერი ხელოვნებათმცოდნე, რუსეთის სამხატვრო აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი.

ასაკობრივი სხვაობა ძალიან დიდი იყო - ორმოცდაექვსი წელი, თუმცა ორი შემოქმედი ადამიანისთვის ამ ციფრებს არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონდა. ტატიანა ჰქონდა იშვიათი ნიჭი, ესმოდა მხატვრის სიტყვების გარეშე. იგი გახდა დაქვრივებული წერეთლისთვის არა უბრალოდ ერთგული თანამგზავრი, არამედ ნამდვილი გვიანდელი მუზა, რომელიც მას ახალი გრანდიოზული პროექტებისკენ შთააგონებდა.

წყვილმა მიიღო გადაწყვეტილება, ეცხოვრათ ფაქტობრივ ქორწინებაში, პასპორტში ოფიციალური შტამპების გარეშე. მათი მყუდრო ბუდედ იქცა ცნობილი აგარაკი პერედელკინოში, სადაც ოცი წლის განმავლობაში ცხოვრობდნენ. ტატიანა წერეთელის გვერდით დარჩა მის უკანასკნელ დღეებამდე და ზრუნავდა მასზე.

რაც შეეხება მოქანდაკის ქონებას, ოფიციალურად ყველაფერი ერთადერთ მემკვიდრეს, ლიკა წერეთელს დარჩა. რა ბედი ეწია ტატიანას, დღემდე საიდუმლოდ დარჩა. ოჯახმა ყველაფერი გააკეთა, რომ ქონებრივ დეტალებს ჟურნალისტებამდე არ მიეღწია.