“ჩემთვის ეს მხოლოდ საქმიანობა არ არის - მთელი ჩემი ცხოვრება და საგვარეულო მემკვიდრეობაა“ - კაცი, რომელმაც საქართველოს საუკუნოვანი ტრადიცია შემოუნახა: ინტერვიუ მეწისქვილესთან

ტექნოლოგიური პროგრესის ეპოქაში, სადაც ელექტროწისქვილებმა თითქმის სრულიად ჩაანაცვლა მრავალსაუკუნოვანი ტრადიცია, ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ უდეში, ზღვის დონიდან 1220 მეტრ სიმაღლეზე, წისქვილის დოლაბის ხმა დღემდე არ მიჩუმებულა. მდინარე ქვაბლიანის ხეობაში ადგილობრივი მკვიდრი, ძირძველი მესხი თეიმურაზ ათოშვილი უკვე ათწლეულებია ამ საქმეს ერთგულად უძღვება. ჩვენ მას წისქვილსა და იმ ოსტატობაზე ვესაუბრეთ, რომელსაც ოჯახური ტრადიცია უდევს საფუძვლად.

- დღეს წყლის წისქვილი და მეწისქვილის პროფესია ნამდვილ იშვიათობად იქცა. როგორ დაიწყო თქვენი და წისქვილის ურთიერთობა?

- ჩემთვის ეს მხოლოდ საქმიანობა არ არის - მთელი ჩემი ცხოვრებაა და საგვარეულო მემკვიდრეობა. მეწისქვილეობა ჩვენს ოჯახს გენეტიკურად მოჰყვება. ჯერ პაპაჩემი მიჰყვებოდა ამ საქმეს (რომელმაც კახეთში გადასახლების შემდეგაც კი მოახერხა და წისქვილი გამართა), შემდეგ მამაჩემი უძღვებოდა. ასე რომ, წისქვილის დოლაბის ხმა ბავშვობიდანვე ჩემი ცხოვრების ნაწილია.

- როგორც ვიცით, ამჟამინდელ წისქვილსაც თავისი საინტერესო ისტორია აქვს. როდის და როგორ ააშენეთ ის?

- კომუნისტების პერიოდში პატარა წისქვილი მქონდა, თუმცა ხევის ადიდებისას წყალმა წაიღო. ეს ახლანდელი წისქვილი 1998 წელს ავაშენეთ. ჩემი უფროსი მეზობელი და ქვის ოსტატი, პავლე აბულაძე დამეხმარა. ოსტატებმა ქვები ერთად მოვიძიეთ, გამოვთალეთ და ცენტრალურ გზასთან ახლოს, ჩემს კუთვნილ ტერიტორიაზე ავამუშავეთ. მას შემდეგ, 1998 წლიდან მოყოლებული, ეს ადგილი მთელ რაიონში გამორჩეული წერტილია.

- ტექნიკურად როგორ არის მოწყობილი მესხური წყლის წისქვილი და რას მოითხოვს მისი გამართული მუშაობა?

- წისქვილი სრულად წყლის ენერგიას ეყრდნობა. ხევიდან წყალი 150 მეტრის მანძილზე მილებით მოედინება, რაც ქვის დასატრიალებლად აუცილებელ დაწნევას ქმნის. ბუნკერში ერთჯერადად 100–150 კილოგრამამდე მარცვალი ჩადის. სათავის გასუფთავებისა და წისქვილის მომართვის შემდეგ პროცესი ავტომატურად მიმდინარეობს, რაც საშუალებას მაძლევს მე და ჩემს მეუღლეს, იზოლდას, პარალელურად საოჯახო მეურნეობასა და საქონელს მივხედოთ.

ტექნიკური მონაცემი მაჩვენებელი

• მდებარეობა სოფელი უდე (ზღვის დონიდან 1220 მ)
• აგების წელი 1998 წელი
• წყლის მილის სიგრძე 150 მეტრი (დაწნევის მისაღებად)
• დღიური წარმადობა 100-200 კგ მარცვლეული (ხორბალი, სიმინდი, ქერი)

- სეზონურად როგორ გაქვთ გადანაწილებული სამუშაო პროცესი?

- აქტიურად ვმუშაობთ შემოდგომაზე, ზამთარსა და გაზაფხულზე - დღეში 100-დან 200 კილოგრამამდე ხორბალს, სიმინდსა თუ ქერს ვფქვავთ. ზაფხულში კი, დაახლოებით 3 თვის განმავლობაში, წისქვილი გაჩერებულია, რადგან წყალი სოფლის სარწყავ სისტემებს ეთმობა.

- გარედან თითქოს მარტივი ჩანს, მაგრამ ალბათ საკმაოდ შრომატევადი საქმეა...

- ნამდვილად. უამინდობისას წყალს ნაგავი და ფოთლები მოაქვს, მილები იჭედება და სათავის გაწმენდა საკმაოდ რთულ პირობებში გვიწევს. თუმცა, ჩვენი ოჯახის მთავარი საზრუნავი ყოველთვის მომხმარებლის პატიოსანი და ხარისხიანი მომსახურებაა.

- დღეს, ელექტროწისქვილების ეპოქაში, ხალხი მაინც თქვენს წყლის წისქვილს ანიჭებს უპირატესობას. რატომ არის წყლის წისქვილის ფქვილი გამორჩეული?

- მთავარი მიზეზი ტემპერატურული რეჟიმი და დაფქვის სიჩქარეა. ელექტროწისქვილი ძალზე სწრაფად ტრიალებს, მარცვალი ცხელდება და ბუნებრივ გემოს კარგავს. წყლის წისქვილი კი ერთ დონეზე, წყნარად და ცივად ატრიალებს დოლაბებს, რის გამოც ფქვილი გაცილებით წმინდა, ხარისხიანი და უგემრიელესი გამოდის.

წარმოიდგინეთ, 1998 წლიდან დღემდე, წისქვილის კაჟნარევი მყარი ქვები ინტენსიური მოხმარებისგან 30 სანტიმეტრიდან 15 სანტიმეტრამდე გაიცვიტა, თუმცა სოფელს დღემდე ერთგულად ემსახურება.

- ბოლოს, რას ისურვებდით თქვენი საყვარელი საქმის გადასახედიდან?

- ჩემთვის მთავარია, რომ ხალხს ვემსახურები და ყველა კმაყოფილია. ჩემი ერთადერთი სურვილია, ქვეყანაში მშვიდობა იყოს, ხალხს ჰქონდეს კარგი მოსავალი, ჯანმრთელობა და ბარაქა!