ქუჩებში, სკვერებსა თუ საზოგადოებრივი თავშეყრის სხვადასხვა ადგილებში ხშირად შეხვდებით ახალგაზრდას ყურსასმენებით ან ტელეფონის დინამიკებიდან საყვარელი მუსიკის მოსმენით გართულს. ამ დროს თითქოს ისინი სამყაროს არიან მოწყვეტილები. ზოგისთვის ყურსასმენი განუყრელი აქსესუარივით არის - თითქმის მუდმივად უკეთიათ კისერზე მთელი დღის განმავლობაში.
Edison Research-ის მიერ მაისში გამოქვეყნებული გამოკითხვის თანახმად, 13-დან 34 წლამდე ასაკის ადამიანები დღეში საშუალოდ 4,5 საათს ატარებენ სხვადასხვა აუდიოკონტენტის მოსმენაში - იქნება ეს პოდკასტი, მუსიკა თუ სხვა ტიპის აუდიომასალა.
მიუხედავად იმისა, რომ ყურსასმენების ყოველდღიური გამოყენება, შესაძლოა, სრულიად უწყინარ ჩვევად მოგვეჩვენოს, მკვლევრები შეშფოთებულნი არიან, რომ მათმა გადაჭარბებულმა გამოყენებამ შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ადამიანებთან კავშირის დამყარების შესაძლებლობასა და საკუთარი ემოციური მდგომარეობის რეგულირების უნარზე.
ვისკონსინის უნივერსიტეტის არაკომერციული ორგანიზაციის, "ჯანსაღი გონების ცენტრის“ დამფუძნებლისა და დირექტორის, რიჩარდ დევიდსონის თქმით, ყურსასმენების მუდმივი ტარების გამო სტუდენტები შესაძლებლობას კარგავენ, დაამყარონ სოციალური ურთიერთობები. მისი შეფასებით, მედისონის საუნივერსიტეტო კამპუსში გადაადგილებული სტუდენტების დაახლოებით 90 პროცენტს ყურსასმენები უკეთია.
"ათი წლის წინ ასე არ იყო“, - ამბობს ის.

"ვფიქრობ, ადამიანებმა დაკარგეს უნარი, უბრალოდ დასხდნენ, სიჩუმეში დარჩნენ, ფიქრებს თავისუფლება მისცენ ან მოწყენის საშუალება საკუთარ თავს მისცენ“, - ამბობს მარკი."ჩვენ ყოველთვის ხელთ გვაქვს რაღაც, რაც პრობლემას მოგვიგვარებს და ამ სიცარიელეს შეგვივსებს“.
თუმცა, მარკის აზრით, ის, რაც ერთი შეხედვით სიცარიელედ აღიქმება, სინამდვილეში შესაძლოა ღრმად გამამდიდრებელი გამოცდილება იყოს. ყურსასმენებისა და სხვა ყურადღების გამფანტავი საშუალებების გარეშე ყოფნა გვეხმარება, უკეთ აღვიქვათ აწმყო და უფრო გაცნობიერებულად დავაკვირდეთ ჩვენს გარემოს.
დევიდსონის თქმით, მუსიკის მოსმენა ან ტელეფონში ინფორმაციის თვალიერება ხშირად არასასურველი ფიქრებისა და ემოციებისგან თავის დაღწევის საშუალებად გვესახება.

2010 წელს ჩატარებული კვლევის თანახმად, ზრდასრულები სიფხიზლის მდგომარეობაში ყოფნის დროის დაახლოებით 47 პროცენტს ისე ატარებენ, რომ იმაზე არ ფიქრობენ, რაც რეალურად იმ მომენტში ხდება. დევიდსონი დარწმუნებულია, რომ მას შემდეგ ეს მაჩვენებელი კიდევ უფრო გაუარესდა.